و « المثنّا » آمده است ، وبنابراين آنچه در متن چاپى آمده است همان است كه در أصل مخطوطه بوده است . 6 - شريف عمرى ره برخى از أشراف وسادات را با كلمهء « متوجّه » وصف مىفرمايد ، باحتمال قريب به يقين اين كلمه بصيغهء اسم مفعول است ، ومقصود آن است كه شخص مترجم عنه مردى مورد توجّه ومحترم وبسيار آبرومند ، وباصطلاح محاوره‌اى امروزه « موجّه » بوده است . امّا از آنجا كه شريف عمرى در أدب ولغت نيز يدي طولى دارد وصاحب نظر است ، ودر خلال كتاب اين تبحّر خود را پنهان نمىكند ، وگاهى اگر كلمه‌اى را به ضبط ويا معنى غير مشهوري استعمال مىكند ، فورا دليل ومستند صحّت را استعمال خود را ذكر مىفرمايد ( مثلا دربارهء « عظني » شاذ يا « عضنى » مشهور ) از اين روى مىتوان احتمال ضعيفى ( ؟ ) داد كه شايد مراد ومقصود شريف عمرى از « متوجّه » يكى ديگر از معاني لغوى « توجّه » باشد كه به معنى سالخورده شدن و « عمرى دراز يافتن » است كه در آن صورت بايد اين كلمه را به صيغهء اسم فاعل خواند . أبو علي قالى در « أمالي » مىفرمايد : « مطلب أسماء الانسان في كلّ من أسنانه » يقال للصبيّ إذا ولد : رضيع وطفل ، ثمّ : فطيم ، ثمّ : دارج ، ثمّ : جفر ، ثمّ : يفعة ويافع ، ثمّ : شدخ ، ثمّ : حزوّر ، ثمّ : مراهق ، ثمّ : محتلم ، ثمّ : خرج وجهه ويقال بقل وجهه ، ثمّ : اتّصلت لحيته ، ثمّ : مجتمع ، ثمّ : كهل والكهل من ثلاث وثلاثين سنة فوق الكهل : طعن في السنّ ، ثمّ : خصفة القتير ، ثمّ : أخلص شعره ، ثمّ : شمط ، ثمّ : شاخ ، ثمّ : كبر ، ثمّ : توجّه ، ثمّ : دلف ، ثمّ : دبّ ، ثمّ : عود ، ثمّ : ثلب »